Goedbedoelde adviezen
Heb jij in de kerk door de bomen wel eens het bos niet meer gezien? Dat je zoveel goedbedoelde adviezen kreeg, dat je niet meer wist hoe te handelen? Ik wel. Ik had verkering met een heel erg niet christelijke man. En ik vond hem wel heel leuk. In die periode heb ik door kerkmensen zoveel verschillende goedbedoelde adviezen gekregen, over hoe God wil dat het gaat in relaties, dat ik alleen maar meer in verwarring raakte. Overigens heeft God die leuke man bekeert en zijn we al bijna twintig jaar getrouwd. Halleluja!
Adviezen zijn soms net als een bos. Soms bieden ze een mooi, rustgevend en overzichtelijk plaatje. Een strategisch geplaatst bankje met een fantastisch uitzicht. Maar het kan ook aanvoelen als een donker dennenbos. De gevoelstemperatuur onder nul en het regent. En je hebt het gevoel dat je het laatste paaltje met de richtingaanwijzer hebt gemist.
Experiment
Daarom stel ik een experiment voor: Laten we eens een poosje heel voorzichtig en terughoudend zijn met het geven van adviezen. En in plaats daarvan iets anders doen: vragen stellen.
Wanneer een gemeentelid, mede-kerkeraadslid of jeugdleider je om advies vraagt, dan geef je die in eerste instantie niet. Wanneer een collega ouderling vraag of hij wel of niet een extra bezoekje moet brengen aan een weduwe, dan vertel je hem niet wat hij volgens jou moet doet doen. In plaats daarvan bevraag je hem op zijn twijfel, motieven, moeiten en waarden. En je laat hem daarna zelf een besluit nemen.
Een laag dieper
Je helpt de ander om zelf zijn of haar weg door het bos te vinden. Dat doe je door vragen te stellen die de ander helpen om een laagje dieper in zichzelf af te steken. Om uit te komen op zijn of haar waarden en verlangens. Want daar wordt duidelijk hoe iemand zijn weg met God gaat. Daar zit ook het kompas om die weg te gaan. Wanneer je mensen helpt om op die laag van waarden en verlangens uit te komen, kunnen ze basis van wat daar aantreffen besluiten welke keuze en welke afslag ze nemen.
Een kleine maar belangrijke kanttekening hierbij: wanneer er sprake is van een crisissituatie en er acuut gehandeld moet worden, dan geef je een duidelijk advies. En pas als de rust is weer gekeerd ga je verdiepende vragen stellen.
Ongemakkelijk
Terug naar het vragen stellen. Wanneer je iemand vragen stelt over leven met God, kerk zijn en grote levenskeuzes en je laat ze zelf zoeken naar antwoorden dan kan dat weleens ongemakkelijk en onaf voelen. Misschien voelt het wel als iemand toch het bos in sturen. En het valt niet mee dat te verdragen. We willen zo graag een ander helpen, mede omdat het stiekem voor onszelf ook makkelijker is. Dan hoeven we niet meer om te gaan met onduidelijkheid en ongemak. Dus wees moedig en verdraag je eigen ongemak. Want daarmee help je een ander verder.
Dus stel je adviezen, oordelen en meningen voorlopig even uit en stel vragen.
Trouwens: Op deze manier nadenken over een boswandeling is een mooie insteek voor een heidag van een kerkenraad bijvoorbeeld… Neem gerust contact op, we denken graag met jullie mee.
Deze blog is geschreven door Christien de Ruyter.
