Ik heb een boek besteld en vandaag ga ik het ophalen in de boekenwinkel. Ik loop naar de balie waar op dat moment niemand zit maar ergens in de winkel is de verkoopster in gesprek met een jonge vrouw. Deze vraagt naar een Bijbel die toegankelijk is om te lezen.
Begin twintig is ze. Misschien studeert ze of is zij kortgeleden begonnen met haar eerste ‘echte baan’. Ik ken haar niet maar ben eigenlijk razend benieuwd naar haar belangstelling voor de Bijbel. Waarom wil zij dat gaan lezen? Wat hoopt ze daarin te vinden? Waarom wil ze het aanschaffen voor op haar nachtkastje zoals ik haar hoor vertellen aan de verkoopster.
Intussen pakt de verkoopster verschillende vertalingen uit de kast en legt deze voor de vrouw neer om erin te kijken en te lezen. Zal ik naar haar toelopen en vragen waarom ze graag de Bijbel wil lezen? En wat bedoelt zij met ‘toegankelijk’? Wat weet ze van verschillende vertalingen? Heeft ze een kerkelijke achtergrond of had haar oma een Bijbel thuis? Wat hoopt ze te vinden in de Bijbel?
Opeens staat de verkoopster voor mij, of ze mij kan helpen? Eh ja, ik kom het bestelde boek ophalen. Welk boek, vraagt de verkoopster? Blijven geloven in je kinderen ook als zij de kerk loslaten. Ik hoor het mezelf hardop zeggen. Vanuit mijn ooghoek probeer ik te zien of de jonge vrouw mij hoort. Nee, ze is verdiept in de Bijbel. Een gedachte van Gods ondoorgrondelijke wegen plopt bij mij op. En ik denk aan het commissielid van een gemeente waar ik binnenkort naar toe ga. Het commissielid vertelde dat verschillende gezinnen bij hen moeite ervaren omdat ze hun kinderen niet meer automatisch mee naar de kerk zien gaan. Ze hebben gevraagd of ik een gespreksavond wil leiden voor ouders. In gesprek gaan over een onderwerp wat je hart raakt, namelijk je kinderen.
Een gespreksavond doet vermoeden dat het om een gesprek gaat maar het belangrijkste aspect daarvan is luistern, want (her)kennen we elkaars zorg? Hoe ging het vroeger in mijn eigen geloofsopvoeding? Welke voorbeeld hebben we mogen zijn voor de kinderen? Wat hopen ouders te vinden? Vragen die door het hoofd gaan terwijl ik de jonge vrouw zie zitten die in de Bijbel leest.
Ik loop de winkel uit met mijn boek onder de arm en heb de vrouw niet gesproken, met enige spijt maar ook met vreugde vervolg ik mijn pad. God is blijkbaar niet te vatten. Dat weet ik wel maar tussen iets weten en het ook meemaken zit een verschil. Je moet wel je oren en je ogen openhouden om dat te blijven zien in de kleine dingen om je heen. Wat hoop jij te vinden in de wereld van God?
Deze column is geschreven door Anita Harink.
Zijn er in jouw gemeente gespreksonderwerpen die die moeite waard zijn en waarbij je iemand van buiten wilt laten faciliteren? Neem contact op om te bespreken wat er mogelijk is voor jullie gemeenteopbouw.