“Wij noemen onze jeugdclub nu ‘bijbelstudiegroep’ – dat is wat de jongeren zelf wilden.” Een uitspraak van een predikant op een congres over GenZ. GenZers zijn zo tussen de 15 en 30 jaar. Het is geen uitzondering: jongeren die ‘gewoon’ hun tanden in de Bijbel willen zetten, meer willen weten. Dat geldt voor zowel jongeren binnen als buiten de kerk. Nee, niet voor alle jongeren. En toch…
Het zet aan het denken. Hoe vaak is bewust of onbewust niet het uitgangspunt van jeugdwerk dat jongeren weinig willen? Met maximale hoeveelheden gezelligheid, chips en cola proberen we hen bij de kerk te houden. Want dat is vaak het doel. Voor dat doel denken we dat minimale inhoud nodig is.
Niet dus. Zeker, relaties zijn essentieel. En wat mij betreft is er nooit genoeg cola en chips. Maar als we de lat laag leggen, is er niks aan. Voor jongeren niet, voor jeugdleiders niet, voor anderen binnen en buiten de kerk niet.
Leg de lat hoger in het jeugdwerk, daag jongeren uit. Ons verlangen is toch dat ze achter Jezus aan willen? Dat ze keuzes in hun dagelijkse leven maken mede gevoed door geloof? Dat ze actief zijn in de samenleving?
De kerk is idealiter een plek waar de lat hoog ligt: een uitnodigende én uitdagende plek. De kerk als aanbieder van avontuur. Niet om zoveel mogelijk kennis te vergaren of om perfect te worden. Wel om samen te oefenen, te falen, van genade te leren leven en tegelijkertijd met overtuiging te bidden, te geloven en te werken.
Misschien ligt de sleutel tot verandering wel bij de oudere generaties. In kerken denken we bij leren en vorming bijna altijd aan kinderen en jongeren. Maar geloven is een levenslang leerproces. Je mag je hele leven leren een leerling van Jezus te zijn. Welk voorbeeld geven wij daarin? Waar leggen wij de lat voor onszelf? Nemen wij genoegen met een onderhoudsdosering geloof op zondag en eventueel tijdens een kring?
Levenslang leren moeten we meer woorden geven, maar vooral meer gaan doen. De lat mag hoger voor iedereen in de kerk.
Om die lat te bereiken heb je een ladder nodig. Daarbij kun je denken aan ‘De ladder’ van de managementgoeroe Ben Tiggelaar. Daar gaat het om het belang van concrete doelen, tussenstapjes en support (de gemeente!). Maar ik moet dan ook denken aan het kunstwerk de Jakobsladder van Jan Pieter Gootjes. Het christelijk leven is niet een geleidelijke klimtocht naar volmaaktheid. Je klettert af en toe van de trap, je mag weer opnieuw beginnen (genade!) en de gemeenschap helpt je de volgende trede te nemen.
Maar vooral is het God zelf die de trap afgaat, naar mensen toe komt en dwars door onze menselijke plannen heen breekt en ons soms een paar treden optilt. Dat is Evangelie. Maar geen reden om de lat lager te leggen.
Deze blog is geschreven door Cors Visser.
Op onze site lerenindekerk.nl vind je materialen voor vorming voor alle generaties. Of kijk eens of de jongvolwassen challenge is iets voor jullie gemeente.