Een groepje kinderen op het trapje, ijsjes in de zon, zonder gedoe. Jenne zag het bij een bezoek aan het AZC en bedacht: dit voelde als een écht feestje. Zonder hulpmiddelen, gewoon samen. Het zette hem aan het denken: vieren wij het feest van échte ontmoeting nog wel genoeg?
“Het is gewoon gezellig in het AZC”. Met het schaamrood op de kaken moet ik toegeven dat dat vorige week een gedachte van mij was. Een groepje kinderen zat op het trapje van de ontmoetingszaal lekker in het zonnetje een ijsje te eten. Rustig, zonder gedoe. Zoals kinderen dat kunnen. Het was een feest om te zien.
Ik was uitgenodigd door een stichting waarin verschillende kerken samenwerken. Die stichting heeft als doel om iets te betekenen voor asielzoekers. In het zomerseizoen organiseren ze wekelijks activiteiten voor kinderen op het AZC. En als feestelijke afsluiting mocht ik komen met mijn kindervoorstelling. Er waren ook spelletjes en een ijscokraam, want: samen eten zorgt voor iets feestelijks.
De kinderen in het AZC deden me beseffen dat onze tijd is niet zo goed in échte feestjes. Het is meer: eigen genot voorop. Feestjes bij ons zijn pas goed als er gezopen, gesnoven, gedanst of gevreeën kan worden. Er moet altijd een hulpmiddel zijn om een feestje geslaagd te laten zijn. Die hulpmiddelen zijn op zichzelf meestal niet erg, Jezus zorgde tenslotte ook voor drank. Zijn allereerste wonder was het redden van een feestje in achterstandsgebied Galilea. Zeshonderd liter kwaliteitswijn zorgde ervoor dat het bruidspaar niet sociaal uitgekotst hoefde te worden over een tekort aan lekker drinken. Bij Zacheüs wil Jezus als ultiem gebaar van acceptatie mee-eten. En tijdens het laatste avondmaal wordt gewoon eten een symbool van het meest belangrijke wat de wereldgeschiedenis ooit heeft gezien.
Kan een feestje ook leuk zijn zonder hulpmiddelen? Kan een feestje leuk zijn omdat jij leuk bent? Kan een feestje goed zijn omdat je mede-feestgangers even leuk zijn dan jij? Kunnen wij (ook in de kerk) het feest van ontmoeting vieren? Hoe vaak vieren wij écht het feest van de hart-tot-hart ontmoeting? En hoe vaak vieren wij het feest van echt ‘samen’?
Misschien moeten wij vaker ijsjes eten. Gewoon op het trapje van de ontmoetingszaal, in het zonnetje. Rustig gaan zitten. Genieten van wat er gebeurt. Van wat God in dat moment al aan het doen is. Misschien moeten we vaker het feest van verwondering vieren. In een AZC, je woonplaats, maar vooral ook in je eigen hart. Enjoy!
Deze blog is geschreven door Jenne Minnema, jeugdwerkadviseur bij Kerkpunt.